නෙත්තර බෝසත්

නෙත්තර බෝසත්

පුරාණයේ, ඉන්දියාවේ එක් ධනවත් නගරයක, අතිශයින් ධනවත් සහ ගුණවත් වෙළඳ පවුලක් වාසය කළේය. එම පවුලේ පුත් රුවණ වූයේ බෝසතාණන් වහන්සේය. උන්වහන්සේ උපතින්ම අනුකම්පාවෙන්, ත්‍යාගශීලීත්වයෙන් සහ සදාචාරවත් ගුණධර්මවලින් පිරිපුන් විය. ඔහුගේ දෙමව්පියන් ඔහුට 'නෙත්තර' යන නම තැබුවේ, ඔහු උපන් දා සිටම ඔහුගේ ඇස්වලින් දයාව සහ කරුණාව විහිදෙනු දුටු බැවිනි. නෙත්තර කුඩා කල සිටම සතුන් කෙරෙහි අසීමිත ප්‍රේමයක් දැක්වීය. ඔහු කිසි විටෙකත් කිසිම ජීවියෙකුට හානියක් නොකළ අතර, දුර්වලයන්ට සහ අසරණයන්ට උපකාර කිරීම ඔහුගේ ස්වභාවය විය. ඔහු තම පියාගේ වෙළඳ කටයුතුවලට උදව් කළද, ඔහුගේ සිත සැම විටම අනිකුන්ගේ දුක නිවාරීමට යොමු විය.

දිනක්, නගරයට පැමිණි එක් දුප්පත් සහ අසරණ ස්ත්‍රියක්, තම දරුවන් සමඟ කුසගින්නේ සිටින බව දුටු නෙත්තර, ඇගේ දුක ඉවසා සිටීමට නොහැකි විය. ඇය ඔහු අසලට පැමිණ, කඳුළු සලමින්, "ස්වාමීනි, මට සහ මගේ දරුවන්ට ආහාරයක් නැහැ. මම අද දවස පුරාම කුසගින්නේ සිටියා." ඇගේ හඬේ වූ වේදනාව නෙත්තරගේ හදවත කම්පා කළේය. වහාම ඔහු තම නිවසට ගොස්, අතේ තිබූ සියලු රත්‍රන් සහ මුතු ඇට, ධාන්‍ය වර්ග, පලතුරු ආදිය ගෙනැවිත් ඇයට දුන්නේය. "මේවායින් ඔබේ කුසගින්න නිවා ගන්න. තවද, මේ ධනයෙන් ඔබට අවශ්‍ය දේවල් මිල දී ගන්න." ඔහු කීවේය. එම ස්ත්‍රිය කෘතඥතාවයෙන් යුතුව ඔහුට ආශිර්වාද කරමින් පිටත්ව ගියාය.

කාලය ගෙවී ගියේය. නෙත්තරගේ ත්‍යාගශීලීත්වය ගැන නගරය පුරාම ප්‍රසිද්ධියක් පැතිර ගියේය. බොහෝ දෙනා ඔහුගේ ගුණයන් අගය කළද, සමහරු ඔහුගේ මෙම ක්‍රියාවන් නිසා අනාගතයේදී ඔහුට දුෂ්කරතා ඇති වන බවට අනතුරු ඇඟවූහ. ඔහුගේ පියා ද ඔහුට අවවාද කළේය. "පුත, ධනය ඉතිරි කර ගත යුතුයි. මෙසේ සියල්ල වියදම් කළොත්, අපට අනාගතයේදී කිසිවක් ඉතිරි නොවනු ඇත." නමුත් නෙත්තර සිනාසෙමින්, "පියාණෙනි, ධනය යනු භුක්ති විඳීමට මිස රැස් කර ගැනීමට නොවේ. අනුන්ගේ දුක නිවාරනවා නම්, මට ලැබෙන සතුට ඊට වඩා මහත්ය." ඔහු තම අදහසෙහි එල්බ සිටියේය.

තවත් දිනක, නගරයේ මහා නියඟයක් ඇති විය. ගංගා, ඇළදොළ සිඳී ගියේය. වැව්, ළිං හිඳී ගියේය. මිනිසුන්ට, සතුන්ට ජලය හිඟ විය. ජනතාව දැඩි දුෂ්කරතාවයකට පත් වූහ. මේ අවස්ථාවේදී, නෙත්තර තම ධනයෙන් කොටසක් වියදම් කර, නගරයට ජලය ගෙන ඒම සඳහා විශාල ළිඳක් කැණවීය. ඔහු දිනපතා ළිඳ අසල සිට, ජලය ලබා ගැනීමට පැමිණෙන සියලු දෙනාට, සතුන්ට ද තම දෑතින්ම ජලය ලබා දුන්නේය. ඔහුගේ මෙම ක්‍රියාව නිසා බොහෝ ජීවිත බේරුණි. ජනතාව ඔහුට දෙවියෙකු ලෙස සැලකූහ.

නමුත්, මෙලොව ධර්මය අසිරිමත්ය. නෙත්තරගේ ත්‍යාගශීලීත්වය සහ අනුකම්පාව නිසා, ඔහුට මහත් ධනයක් ලැබීමටද හේතු විය. ඔහු දුන් සෑම දෙයක්ම, දහස් ගුණයකින් ඔහුට නැවත ලැබුණි. ඔහුගේ ධනය වැඩි විය. ඔහු දුගීන්ට, අසරණයන්ට, රෝගීන්ට, සතුන්ට උපකාර කිරීම කිසි විටෙකත් නතර කළේ නැත. ඔහු තම ජීවිතයේ අවසාන කාලය දක්වාම, අනුන්ගේ යහපත වෙනුවෙන් කැප විය. ඔහුගේ මරණින් පසු, ඔහු දිව්‍ය ලෝකයේ උපත ලැබීය.

බෝසතාණන් වහන්සේගේ මෙම ජීවිත කතාව, ත්‍යාගශීලීත්වයේ සහ අනුකම්පාවේ ආනුභාවය කියාපායි. අප දුන් සෑම දෙයක්ම, ධර්මයට අනුව, අනුන්ගේ යහපත උදෙසා දුන්නේ නම්, එය කිසි විටෙකත් අපතේ නොයන බවත්, එය අපට යහපත් ප්‍රතිඵල ගෙන එන බවත් මේ කතාවෙන් පසක් වෙයි. ධනය යනු අනුන්ගේ දුක නිවාරීමට, ඔවුන්ට උපකාර කිරීමට ඇති මාර්ගයක් මිස, කෑදර ලෙස රැස් කර තබා ගැනීමට නොවන බවද මේ කතාවෙන් අපට ඉගෙන ගත හැකිය.